Nadat vorig jaar, tijdens mijn zwangerschap, mijn contract niet werd verlengd, kwam ik eind oktober thuis te zitten. Ik was 14 weken zwanger en zat van de ene op de andere dag thuis. De eerste weken waren voor mij erg moeilijk. Ik werkte immers al 18 jaar, waarvan 14 jaar fulltime. Bovendien was ik net uit de meest kritieke fase van de zwangerschap, ik voelde net een aantal weken wat plopjes in mijn buik, maar tegelijkertijd leek de bevalling nog zo ver weg. Kortom stress!

Nadat ik van de eerste shock was bekomen was ik vastbesloten om een baan te vinden tijdens de zwangerschap. Ik was immers nog maar zo kort zwanger, dus dat zou toch moeten lukken? Driftig werkte ik mijn CV en mijn LinkedIn profiel bij, vulde mijn Monsterboardaccount volledig in, schreef mij in bij diverse vacaturebanken en ging zelfs langs bij diverse uitzendbureaus. Op zoek naar een baan als marketing/communicatieprofessional. Ik had voor mijzelf vrij snel besloten dat ik niet in mijn sollicitatiebrief zou vermelden dat ik zwanger was. Dit omdat ik wist dat dit mogelijk direct een afwijzing zou betekenen. Wel wilde ik hierover volledig eerlijk en open zijn. Zodra ik aan tafel zou zitten, zou ik het direct vertellen. Mijn toekomstige werkgever zou het uiteindelijk toch moeten weten en ik vond het wel zo eerlijk om dat direct te doen voordat ik een dienstverband aan zou gaan.

Al snel merkte ik dat mijn CV goed werd bekeken op diverse sites en ik werd steeds vaker uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek. Het was fijn om een aantal gesprekken te voeren en kreeg vaak de indruk dat men erg positief was over mij. Er werd vaak niet direct negatief gereageerd op mijn zwangerschap, wat ik zeker positief vond. Met een goed gevoel stapte ik dan ook in de auto in de hoop dat ik zou worden uitgenodigd voor een tweede gesprek. Maar die tweede gesprekken kwamen nooit…

Zwanger en ww StellaCelina

Uiteraard weet ik dat men “officieel” zwanger zijn niet mag aanmerken als reden van afwijzing. Geloof me, ik heb heel veel smoezen gehoord de afgelopen maanden. En dan bedoel ik de smoezen die ik hoorde na een positief kennismakingsgesprek. Van “je past toch niet in het profiel” tot “We geven toch liever de voorkeur aan iemand die direct beschikbaar is.” Ook veel gehoord is “Inmiddels hebben we de vacature vervuld, maar toch bedankt voor je komst.”

Het was voor mij keer op keer een enorme teleurstelling. Je bereid je voor op een gesprek, neemt de moeite om naar een gesprek te komen, gaat met een positief gevoel weg en na een week krijg je een antwoord waar je werkelijk niets mee kunt. Naarmate de zwangerschap vorderde was het voor mij duidelijk; zwanger solliciteren is niet bepaald een goede combinatie. Ik bleef rondkijken en uiteraard solliciteren, maar begon langzaamaan te accepteren dat ik voor mijn bevalling geen nieuwe baan zou hebben.

Na oud en nieuw begon mijn buik ook best te groeien en kon ik steeds meer genieten van dat kleine mannetje in mijn buik. Ik vond mijn draai steeds beter thuis en probeerde een goed ritme aan te houden. Zo ging ik elke dag even een wandelingetje maken, deed was huishoudelijke klusjes, keek graag naar “The Good Wife” op Netflix en ging ik één keer per week naar ZwangerFIT om mijn conditie op pijl te houden en om mij zo goed mogelijk voor te bereiden op de bevalling.zwanger StellaCelina

Vanaf februari ben ik ook niet meer op gesprekken geweest en heb ik tot aan mijn bevalling mijn ritme prima weten vol te houden. Ik had een goede zwangerschap en weinig klachten. Wel had ik veel last van maagzuur en kon ik niet goed meer slapen. Maar ach, dat was het dan ook. Wel begon ik het steeds meer “zat” te worden. Luke was eind maart al best groot en kwam toen al tot aan mijn ribbenboog, veel plek was er in mijn buik niet meer. Het aantrekken van sokken en schoenen werd een hilarisch tafereel.

Op 15 april is onze lieve Luke geboren. Het was een pittige bevalling. Na een week ben ik langzaamaan wat gaan bewegen en ging elke dag wel even een korte wandeling maken. Dit ging steeds beter en na een week of 4 voelde ik mij alweer een beetje fit. Nou ja fit? De gebroken nachten slopen je in het begin, maar lichamelijk was ik aardig hersteld.
Zes weken na mijn bevalling besloot ik dat het handig was om alvast weer te gaan solliciteren. Ik wilde absoluut niet na mijn verlof in de WW, dus solliciteren maar!

Ik zag een boeiende vacature als Marketing Communicatie Specialist in Amstelveen, waar ik direct op heb gereageerd. Direct kreeg ik een ontvangstbevestiging, heel fijn en daar kunnen zeker veel bedrijven van leren. Mijn ervaring is dat je soms gewoon helemaal niets meer hoort op een sollicitatie en dat vind ik toch echt niet netjes.
Na een week ontving ik een mail, met hierin een uitnodiging voor een gesprek op vrijdag 16 juni. Gelukkig kon ik snel oppas regelen voor Luke, zodat ik in alle rust naar het sollicitatiegesprek kon komen. Wat was het een leuk gesprek. Een klein bedrijf met heel veel potentie en een functie waar ik mijn eigen initiatieven naar voren kan brengen en kan uitvoeren. Diezelfde dag werd ik gebeld met de mededeling dat ze een voorstel zouden doen. Het voorstel beviel mij en ben diezelfde dag nog aangenomen. Dinsdag 18 juli is mijn eerste werkdag en heb er heel erg veel zin in.

Ik werk dan drie dagen in de week en Remon werkt vier dagen in de week. Luke gaat één dag naar de opvang, en één dag naar oma. Natuurlijk zal het even wennen zijn en zal ik best een traantje laten als ik Luke naar de opvang of naar oma ga brengen. Maar ik denk dat het voor Luke goed is dat hij met andere kindjes kan spelen, leert omgaan met andere kindjes, leert delen en ook andere dingen ziet dan alleen de thuissituatie.

Voor mij is het belangrijk dat ik een andere verantwoordelijkheid krijg anders dan alleen de verantwoordelijkheid voor thuis. Als ik mijn eigen dingen kan doen en mij op een andere manier nuttig en belangrijk kan voelen geeft dat mij kracht. Ik word nu eenmaal gelukkig van het hebben van een verantwoordelijkheid voor mijn werk. Een gelukkige Stella is ook een gelukkige vrouw voor Remon en een gelukkige moeder voor Luke.