Waarom deel ik mijn borstvoedingsverhaal? Ik ben van mening dat er taboe heerst op het niet slagen van het geven van borstvoeding. Sommige mensen durven anderen te veroordelen omdat zij geen borstvoeding kunnen of willen geven. Borstvoeding kan niet altijd en lukt ook niet altijd, zo ook bij mij. Ik wil graag dit taboe doorbreken en het bespreekbaar maken door mijn verhaal te delen.

Omdat ik nog niet zeker wist of ik borstvoeding wilde geven, bezocht ik een borstvoedingsavond van een lactatiedeskundige in de buurt. Een hele fijne avond met praktische informatie waar ik wat mee kon. Er werd besproken wat de voordelen zijn van borstvoeding geven, maar ook werd er stilgestaan bij de nadelen. We werden geïnformeerd over verschillende houdingen, er werd uitleg gegeven over kolven en we kregen een belangrijke boodschap mee. “Het is niet erg al het niet lukt”. Na deze avond was ik enthousiast over het geven van borstvoeding en besloot het in ieder geval te proberen.

Mijn bevalling was pittig. Omdat Luke is gehaald met de vacuümpomp, ben ik met hem een nachtje in het ziekenhuis gebleven. In het ziekenhuis is Luke direct bij mij aangelegd. Er werd niets verteld of uitgelegd, een verpleegkundige gaf aan dat het tijd was voor Luke om te gaan drinken. Ze pakte mijn tepel en schoof Luke aan. Geen idee eigenlijk hoe ze dit deed. Mijn lichaam nog vol adrenaline ging dit volledig langs mij heen. In de nacht en in de ochtend hebben ze Luke nogmaals aangelegd. Het deed in ieder geval op dat moment geen zeer, nee op dat moment niet.

De volgende morgen mochten wij naar huis. Mijn man Remón kwam ons om 10.00 uur halen. Wat een heerlijk gevoel, we mochten als gezin naar huis. Eenmaal thuis voelde ik de pijn opkomen in mijn tepels. Een stekende pijn. Ik weet het aan het feit dat mijn borsten vast moesten wennen aan het geven van borstvoeding.
Tussen 14.00 en 15.00 uur zou de kraamhulp komen. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid. Ik kreeg Luke niet zelf aangelegd en dacht als onzekere nieuwe moeder dat hij in die uren al iets tekort zou komen.
Rond 14.30 uur was daar eindelijk onze kraamhulp. Direct zijn we aan de slag gegaan met de borstvoeding.  Ze controleerde mijn borsten en constateerde dat ik flinke kloven in mijn tepels had opgelopen. Kloven zijn echt heel pijnlijk en worden voornamelijk veroorzaakt door verkeerd aanleggen of een verkeerde drinktechniek van de baby. De rest van de dag hebben wij tijdens de voedingsmomenten flink geoefend met aanleggen.

De kraamhulp vertrok weer rond 17.00 uur en vanaf dat moment moesten we het weer zelf doen. Het voeden was een ramp. Ik kreeg Luke niet aangelegd en hij bleef maar huilen van de honger. Ik voelde mij een heel slechte moeder. In paniek heb ik rond 22.30 uur het noodnummer van de verloskundige gebeld. Zij stelde mij enigszins gerust en gaf aan dat Luke nog niet zoveel nodig had en dat hij aan een paar druppels melk genoeg zou hebben. Ik kon dit het beste met mijn hand afkolven op een theelepel en de melk vervolgens met de pink in Luke zijn mondje laten glijden.
Daar zaten we dan, midden in de nacht, met zijn drieën. Luke huilend van de honger, ik huilend op de rand van mijn bed in mijn open tepels te knijpen, zodat er wat druppels op de theelepel zouden vallen en Remón die probeerde de afgekolfde druppels melk in Luke zijn mondje te krijgen. Het was een drama, ik heb wel een aantal keer geroepen dat ik zou kappen met die kl*te borstvoeding.

De volgende morgen heeft de kraamhulp mij gerustgesteld en aangegeven dat we de hele dag rustig en op mijn tempo zouden gaan oefenen met de borstvoeding. Ik was inmiddels weer gekalmeerd en stemde in, dit omdat ik heel graag de borstvoeding wilde laten slagen.  Ook kwam de verloskundige nog langs voor controle en constateerde dat Luke een te kort tongriempje had. Hierdoor kon hij niet goed drinken en kan hij zelfs op binnen afzienbare tijd moeite krijgen met zijn spraakontwikkeling. Gelukkig kon de verloskundige zijn tongriempje direct klieven. Natuurlijk vond ik dat superzielig, maar alles beter dan op latere leeftijd dit te laten doen onder narcose.

Het oefenen met de kraamhulp ging best goed. Ik kon Luke redelijk aanleggen in de rugbyhouding. Doordat Luke wel stevig kan drinken maar zijn mond niet goed genoeg opendoet en zijn tongriem ondanks het klieven, toch nog steeds wat kort is, drinkt Luke wat op de punt van mijn tepel. Hierdoor bleven er kloven ontstaan en bleef dus de pijn. Ik moest Luke leren om zijn mond verder open te doen, zodat zijn drinktechniek zou verbeteren en mijn pijn zou verdwijnen. Ondanks de pijn had ik er weer wat vertrouwen in.

Tot dag drie, ik kreeg gigantische stuwing en een geweldige productie. Mijn borsten waren zo bol en vol, dat Luke niet meer kon aanhappen. En als ik hem wilde laten drinken, was mijn productie zo veel dat zijn gezicht helemaal onder de melk zat en de toestroom van melk zo veel was dat hij er zich constant in verslikte.

Mijn tepels bleven open. Douchen, afdrogen, aankleden was een ramp. Ik had als advies gekregen om er in ieder geval iets verzachtends op te smeren. Dat deed ik, maar gaf niet veel verlichting. Mijn borsten lekten zoveel melk dat zodra ik uit de douche stapte, mijn hele lijf alweer onder de vette melk zat.
Ik was een soort van “Klein Duimpje”, overal waar ik in huis liep kon je druppels melk vinden. De zoogkompressen, die voor mij een absolute must waren, waren niet aan te slepen. De drogist zal wel gedacht hebben dat ik ze opvrat. Elke uur verwisselde ik de zoogkompressen, maar dan nog lekte ze door.

Na twee weken besloot dat ik hier niet gelukkiger van werd en mijn kind ook niet. In mijn laatste poging de borstvoeding te laten slagen, heb ik contact opgenomen met een lactatiedeskundige, die meteen diezelfde avond al kon komen. Ze heeft mijn borsten bekeken en vroeg zich af of ik siliconen had, dit omdat ze zo vol, bol en pijnlijk waren. Ik gaf aan dat ik toch echt geen siliconen heb en dat ik zelf ook vond dat het erg op spanning stond. Samen hebben we geoefend en heeft ze aangeven dat ik moet kolven om de druk van mijn borsten te halen. Ik had dit nog niet zelf geprobeerd, dit omdat de verloskundige en de kraamhulp hadden geadviseerd dat het beter is in de eerste weken niet te kolven, om vraag en aanbod beter op elkaar af te stemmen.

Gelukkig had ik wel een kolf in huis en heb direct met haar geoefend.  In de nachten voedde ik Luke drie keer en kolfde ik drie keer om verlichting te krijgen, want o wat deed die stuwing zeer!

Helaas werd mijn productie niet minder en stemde vraag en aanbod zich maar niet op elkaar af. Ondanks dat Luke goed groeide, werd ik er zelf helemaal gestressed van. Ook merkte ik aan Luke dat hij ontevreden en onrustig werd. De pijn bleef en de kloven ook. Ik ben eerst fulltime gaan kolven en heb mijn moedermelk met een flesje aan Luke gegeven. Op deze manier konden mijn tepels genezen en kon papa ook een flesje geven.

Helaas bleef ik pijn houden aan mijn tepels. Het kolven op zich deed geen zeer, maar het moment waarop de melk toeschiet was voor mij erg pijnlijk. Dit is helaas niet op te lossen met crèmes en verzorgende borstpads.

Het voeden en kolven begon mij op te breken. Ik kolfde uit één borst soms ruim 250cc melk. Voordat ik klaar was met het kolven van beiden borsten, was het al weer bijna tijd voor de volgende voeding voor Luke. Samen met Remón heb ik er goed over kunnen praten. We waren er allebei van overtuigd dat Luke niets heeft aan een moeder die alleen maar opziet tegen een voeding, terwijl dit eigenlijk een gezellig intiem moment met je kind zou moeten zijn. Na drie weken pijn en aanmodderen hebben we in overleg met de lactatiedeskundige besloten om de borstvoeding af te bouwen en hebben we een bus kunstvoeding gekocht. We gaven Luke 50% kunstvoeding en 50% moedermelk in één fles, zodat zijn darmpjes rustig konden wennen aan de nieuwe voeding. Gelukkig accepteerde Luke de voeding. Ik was zo opgelucht, ik dacht nu kan ik echt van hem gaan genieten.

Jammer genoeg werd mijn productie niet minder. Op advies van de lactatiedeskundige probeerde ik minder en korter te kolven. Dit was geen succes, want de stuwing die ik kreeg was heel erg pijnlijk. Daarna adviseerde zij mij de huisarts te bellen voor het middel “Dostinex”, dit zorgt dat de productie gaat afnemen. Na een telefoontje naar de huisarts bleek dat dit middel niet wordt voorgeschreven in verband met de heftige bijwerkingen die zich kunnen voordoen.

Als laatste hulpmiddel zou ik de anticonceptiepil kunnen nemen. De hormonen die hierin zitten zouden de productie langzaam moeten stoppen. Voor mij geen enkel probleem, omdat ik voordat we besloten voor een kindje te gaan, altijd de pil zonder enige bijwerkingen heb geslikt. Ik bestelde het recept bij de huisarts en wonder boven wonder was mijn productie met een week helemaal afgenomen. Wat voelde ik mij bevrijd!

Luke krijgt nu volledige kunstvoeding, groeit goed en is een vrolijk mannetje. Kind gelukkig en papa en mama gelukkig en dat is volgens mij waar het om gaat!

Mijn advies, volg je gevoel en maak een keuze, als je je hart volgt kun je het alleen maar goed doen.

Liefs Stella.

Wil je meer over mij weten? Lees  dan ook mijn blog over mijn natural hair journey, je vind hem hier